Waken, verbinden en verwachten

Met het begin van een nieuw cursusjaar liggen er opnieuw veel vragen, verwachtingen en uitdagingen voor ons. In het onderwijs en in de opvoeding worden we dagelijks geconfronteerd met ontwikkelingen die onze aandacht vragen. Technologische veranderingen, maatschappelijke vraagstukken en de opvoedkundige vragen van deze tijd komen voortdurend op ons af. Tegelijk weten we dat de wezenlijke vragen niet allereerst buiten ons liggen, het gaat om ons binnenste en hoe ons leven is. Juist daarom blijft de oproep van Gods Woord onverminderd actueel: En wordt deze wereld niet gelijkvormig, maar wordt veranderd door de vernieuwing uws gemoeds (Rom. 12:2). De kanttekeningen wijzen erop dat we ons niet moeten voegen naar de wijze van denken en leven van deze wereld, maar door Gods Geest vernieuwd moeten worden. Dat raakt niet alleen ons persoonlijk leven, maar ook opvoeding en onderwijs.

De wachter kijkt naar buiten

Het Bijbelse beeld van de wachter spreekt daarbij aan, waar in de Zomergroet aandacht voor is gevraagd. Een wachter op de muur kijkt naar buiten. Hij houdt de omgeving in het oog, ziet gevaren naderen en waarschuwt wanneer dat nodig is. Ook vandaag vraagt dat om alertheid. Er zijn ontwikkelingen die onze kinderen en jongeren kunnen vervreemden van Gods Woord en van de waarden die ons op grond van Schrift en belijdenis lief zijn. Die werkelijkheid mogen we niet onderschatten.

De wachter kijkt vooral naar binnen

Maar daarmee is het werk van de wachter niet voltooid. Hij heeft ook oog voor wat zich binnen de muren afspeelt. Daar ligt de grootste verantwoordelijkheid. We kunnen veel aandacht hebben voor bedreigingen van buitenaf, terwijl ondertussen de verbondenheid aan Schrift en belijdenis, eerbied, ernst en de onderlinge Bijbelse omgang met elkaar onder druk staan. Daarom vraagt deze tijd niet alleen om waakzaamheid naar buiten, maar ook om bezinning naar binnen. Hoe leven wij zelf bij Gods Woord? Hoe geven wij vorm aan de identiteit die wij belijden? En hoe bewaren en versterken wij de verbinding met elkaar in gezinnen, scholen, kerken en organisaties?

Bekering en afhankelijkheid

Daar ligt de diepste nood van onszelf en onze kinderen. Niet alleen dat wij bewaard blijven voor wereldgelijkvormigheid, maar dat wij door genade leren buigen voor God. Waarachtige bekering is noodzakelijk. Daarom past ons geen zelfvertrouwen, maar afhankelijkheid van de Heere en een voortdurend gebed om de onmisbare werking van Zijn Heilige Geest.

Vanuit KOC en VBSO willen wij ook in het komende cursusjaar weer dienstbaar zijn aan gezin, school en kerk. Geve de Heere ons om te waken, te verbinden en bovenal het alleen van Hem te verwachten. Zo de HEERE het huis niet bouwt, tevergeefs arbeiden deszelfs bouwlieden daaraan; zo de HEERE de stad niet bewaart, tevergeefs waakt de wachter (Ps. 127:1).